รีวิว Fly Me to the Moon (2024)

บทนำ

Fly Me to the Moon (หรือชื่อเดิม Project Artemis) กำกับโดย Greg Berlanti, ดัดแปลงบทโดย Rose Gilroy ผลิตโดย Apple Studios และ Sony Pictures ทำรายได้ทั่วโลกรวมประมาณ 42 ล้านดอลลาร์ จากทุนสร้าง 100 ล้านดอลลาร์  เรื่องราวเกิดในยุคปลาย 1960s เมื่อ Kelly Jones (Scarlett Johansson) ถูกว่าจ้างโดยรัฐบาล Nixon ให้ประชาสัมพันธ์ภารกิจ Apollo 11 และเตรียมแผน “ลงจอดบนดวงจันทร์ปลอม” หากภารกิจจริงล้มเหลว 

เนื้อเรื่องย่อ

Kelly เดินทางจากนิวยอร์กไป Cocoa Beach ร่วมงานกับ Cole Davis (Channing Tatum) ผู้อำนวยการปฏิบัติการ NASA ที่จริงจังและคลั่งไคล้ Apollo 1 การเข้ามาของ Kelly เปลี่ยนโทนองค์กรจากเดิมให้กลายเป็น drama-filled marketing campaign ที่อิงความเชื่อมั่นของมวลชนเมื่อสื่อมีอำนาจ

เมื่อเกิดคำสั่งที่เธอไม่เคยคาดคิด—ตั้ง “Plan Artemis” เพื่อถ่ายทำการขึ้นจอยด์ละคร Moon Landing ปลอม เพื่อใช้ในสถานการณ์ฉุกเฉิน—Kelly ต้องเลือกระหว่างความสำเร็จของภารกิจหรือความจริงที่หลอกลวง Cole และตัวเธอเอง 

ภารกิจเปิดเผยความจริงมาพร้อมแรงกดดันทางการเมือง เมื่อ Cole และ Kelly เอาชนะข้อขัดข้องทั้งหลายได้ทันเวลา สุดท้ายการออกอากาศสดเผยให้เห็นว่าสิ่งที่โลกได้เห็นคือเหตุการณ์จริง ไม่ใช่ข่าวจำลอง และ Kelly ก็ตัดสินใจเดินหน้าใหม่พร้อมความรักที่จริงใจ 

จุดเด่นของภาพยนตร์

✅ เต็มไปด้วยเสน่ห์จากนักแสดงนำ

• Scarlett Johansson เป็น Kelly ผสมความมั่นใจและความลี้ลับจากอดีตที่เธอต้องซ่อน คืนดาวสู่วาระสำคัญ
• แม้บทของ Tatum จะค่อนข้างแข็ง แต่บทบาท Cole ดุจอดีตนักบินที่ฝังใจกับ Apollo 1 ถ่ายทอดได้มีพลัง 

✅ ฉากย้อนยุค ผสมแฟชั่น และภาพ VHS

ภาพยนตร์อัดแน่นด้วยรายละเอียดยุค 60s ตั้งแต่เสื้อผ้า งานออกแบบฉาก ไปจนถึงเสียงประกอบ ซึ่งดึงแรงบันดาลใจจากหนัง screwball comedy ยุคดอริส เดย์และร็อก ฮัดสัน 

✅ ผสมตลก-ดราม่า-คอนสไปรซีอย่างปราณีต

แม้หลายคนมองว่ามุกคอนสไปรซี Kubrick และการวางแผนปลอมค่อนข้างไกลตัว แต่เรื่องราวเคลือบแฝงความหมายเชิงสังคม—เชื่อหรือไม่เชื่อในสถาบัน และความละลานตาของโฆษณาเมื่อพันธมิตรอยู่หลังฉาก 

✅ เกร็ดมีความจริงมากกว่าที่คิด

หนังใช้เท็ปเสียงจริงของ Apollo 1 เปิดเรื่องถึงสองครั้ง ซึ่งแม้จะสร้างความอ่อนไหวแต่ก็แสดงถึงความละเอียดในการนำเสนอบริบททางประวัติศาสตร์ 

ข้อด้อยที่ควรระวัง

❌ โทนหนังก้ำกึ่ง ไม่ชัดเจน

บทวิจารณ์หลายแห่ง เช่น RogerEbert.com และ The New Yorker วิจารณ์ว่าเรื่องระหว่างโรแมนติกคอมเมดี้ ดราม่าสำคัญ และความหม่นกลายเป็นหนังที่ไม่รู้จะเป็นอะไรแน่ 

❌ เคมีพระนางไม่เท่าที่ควร

ความคิดเห็นส่วนใหญ่ชี้ว่าการจับคู่ Johansson–Tatum ขาดความเข้าขา ทำให้สังเกตได้ว่าทำงานในหนังคนละแนว 

❌ พล็อตซับซ้อน เดินเรื่องยาวเกิน

หนังมีความยาวประมาณ 132 นาที และฉากบทยาวหลายช่วง ทำให้ pacing ดูช้า โดยเฉพาะช่วงท้ายที่พยายามโยงหลายเส้นเรื่องในเวลาเดียวกัน 

คะแนนรีวิว 7.0/10

สรุปรีวิว

Fly Me to the Moon เป็นหนังที่มีแนวคิดกล้าและรายละเอียดสูง ทั้งการจำลองยุค 60s และเหตุการณ์ Apollo 11 ฉากแรกเปิดตัวในเมืองโคคา บีช ที่ชมชอบผสม marketing genius กับความขัดแย้งทางจริยธรรม แม้บทอาจไม่กลมกล่อม และตอนรักอาจตีต่ำนิดหน่อย แต่หนังก็มีเสน่ห์พอให้ดูเพลินๆ หากคุณชอบหนังแนวคืนวันหรรษาในอดีตแบบเล่าเรื่องขาย PR + conspiracy และรักชาติแบบ lighthearted เรื่องนี้ตอบโจทย์ได้ดี เหมาะกับการดูวันที่ต้องการ escape แบบเบา ๆ หรือ date night ที่ไม่ต้องคิดเยอะ แต่ยังได้แง่มุมสังคมและประวัติศาสตร์เล็ก ๆ